Mitra

Balkonun demirleri kasırganın önünde titrerken, babamla son kez o gökyüzüne bakmıştık. Uçuşan bulutlar, çatık kaşlı devler gibiydi; sanki beni de alıp götüreceklerdi rüzgârla birlikte. Oysa uçup giden babam oldu. Şimdi o balkonda yalnızca anılar kalmış, gökte süzülen balıklar gibi hüzünle dans eden bulutların altında. Seksen sayfalık bu sessiz çığlık, kaybın ve hatırlamanın ağırlığını taşıyan bir yürek hikâyesi. Kelimeler, rüzgârın uğultusu gibi akıp gidiyor sayfalarda; bazen sert, bazen yumuşak, ama her daim gerçek.