Minik Stetoskop

Yazmaya başladığımda sayfa yetmezdi hiç; düşüncelerim kâğıdın sınırlarını zorlardı. Metin’in defterinden aldığım yapraklarla uzatırdım yazıyı, tabii karşılığını ödeyerek. O günlerde kim bilir, bir gün bu satırların bir kitaba önsöz olacağını düşünmemiştim. Hâlâ sorarlar nasıl yazdığımı. Bilmiyorum ki; bazen bir kadına duyduğum sevgiyle, bazen hasretle, bazen de içimdeki öfkeyi gizlice kâğıda dökerek. Yazmak, nefes almak gibi doğal, uykuya dalmak gibi içten. Belki siz de benim gibi yapıyorsunuzdur. Meral Özkoçak, yazdıklarımı okurken gülmemeye çalışırdı. Şimdi anlıyorum neden o tebessümü gizlediğini. Şiir yazmak, tanımadığınız insanları evinize buyur etmek gibidir. Bazıları misafir odasında oturur, bazılarıysa çekmeceleri karıştırır, fotoğraflara bakar, duvarlardaki anıları didikler. Kimisi mutfakta yardım etmek ister, kimisi vazonun yerini ya da badananın rengini eleştirir. Sonunda tek söyleyebileceğim:.