Mimoza Koyu’nda Bir Kış

İzmir’in rüzgârlı kıyılarından Karaburun’un sisli yollarına uzanan bir hikâye bu; adeta zamana meydan okuyan, mekânları ve duyguları birbirine dolayan. Ocak soğuğunun yeni umutlara gebe olduğu, Şubat’ın kara gölgelerini ardında bıraktığı günlerde, Mimoza Koyu’nda açan sarı çiçekler gibi, insan ruhunun da beklenmedik kıpırtıları vardır. Sevmekten korkanlar, sevildiğini sananlar, kendini kaybetmeden var olmaya çalışanlar... Hepsi burada, birbirine dokunan hayatların izinde. Necdet Özkaya, adların ötesine geçen bir anlatıyla çıkıyor karşımıza. Ovidius’un mitlerinden Börklüce Mustafa’nın isyanına, Nergis’in yansımasından Ekho’nun yankısına uzanan bir yolculuk bu. Her şeyin bir adı var, ama geriye sadece o adların kaldığı bir dünyada, gerçek ne kadar ağır gelirse gelsin, hikâye devam ediyor. Mimoza Koyu’nda bir kış, unutulmaz bir başlangıca dönüşüyor; zamanın, mekânın ve insanın kesiştiği o ince çizgide.