Mihail Arkadaş

İnsan kimi zaman hiç ummadığı bir anda, tanımadığı bir yürekte kendi yankısını buluverir. Ne çıkar karşılıklı? Ne verilmiş, ne alınmış hesabı kalır geriye. Sadece o an vardır: gözlerin aynı ateşle parladığı, ellerin birbirine uzandığı, sessizliğin bile konuşabildiği o garip yakınlık. Peki neden bazı insanlar, hiçbir mantığın açıklayamayacağı kadar derinden bağlar bizi? Belki de dostluk dediğimiz şey, aslında bu gizemli çekimdir – bir masada yan yana otururken, bir köpeğin patileri gibi kocaman ve sıcak ellerine başını yaslamak isteyişin dayanılmaz dürtüsü. Yaşamın tüm fırtınalarına meydan okuyan, saf bir sevginin alevidir bu. Ne karşılık bekler, ne de hesap sorar. Sadece yanar; sönmeyi bilmeden.