Mezarımdan Yazıyorum

Ölümünden sonra yazmaya başlayan bir adamın hikâyesi bu: Brás Cubas. Hayatını geride bırakmış, artık ne övgüden ne yergiden korkan, içini dökmekten çekinmeyen bir ruh. Anlatırken bazen alaycı, bazen pişman, bazen de okuru doğrudan yüzüne bakarak sorgulayan bir üslup seçiyor. Dünyevi kaygılardan azade, samimiyetin sınırlarını zorluyor; kendi kusurlarını saklamak yerine, onları bir bir ortaya seriyor. Yaşarken kurduğu tuhaf teorilerle dolu sayfalar: hüznün ilacı, pencerelerin denkliği, insanlığın ortak sefaleti... Her cümlesi, sanki mezar taşına kazınmış gibi, kalıcı ve sarsıcı. Latin Amerika edebiyatının unutulmaz seslerinden biri, okuru hem güldürüyor hem de düşündürüyor. Ölümün ardından yazılan bir hayat, belki de en dürüst haliyle karşımızda.