Meyyal

İnsan, ne tuhaf bir varlıktır; bir yanıyla öylesine yüce, öylesine temizdir ki, sanki hiç acı çekmemiş, hiç gözyaşı dökmemiş, hiç ezilmemiş gibi iyiliğin ta kendisidir. Oysa gerçekte, yaşamın ağırlığı altında kalmış, yaralanmış, umutsuzluğa kapılmış olmasına rağmen, yine de iyiliğe meyilli kalabilmiştir. Hem cennetin hem cehennemin kapısını aralayabilecek güce sahip bu garip yaratık, bir o yana bir bu yana savrulur durur. Bazen meleklerin kanadında yükselir, bazen şeytanın pençesinde sürüklenir. Aynı bedende hem şifa hem zehir taşır; aynı kalpte hem sevgi hem öfke çarpar. İyilikle kötülük arasında bir tercih yapmaya mahkum edilmiş, bu ikilemle var olmuştur. İşte insan, bu ikircikli doğasıyla ne kadar da gizemli, ne kadar da çelişkilidir.