Mevsimsiz Tınılar

Bu topraklarda gözler hep aynı renkleri taşıyor: denizin mavisi, ormanın yeşili, zeytinin koyu karası. Yüzler ise solgun, güneşin altında kavrulan balıklar gibi çırpınıyor. Ay ışığında ekmek parası derdinde, gün doğarken iş başında. İncecik kemikli, narin elleri ceviz kabuğu kadar hassas kız çocukları, okul sıralarında değil, tarlalarda ırgat, fabrikalarda işçi olarak büyüyor. Serdar Çelik, *Mevsimsiz Tınılar*'da unutulmuş seslere kulak veriyor; sessiz çığlıkların, yarım kalmış hayallerin ve umudun incecik bir ışıkta titreştiği bir dünyayı anlatıyor. Sayfalar arasında dolaşan rüzgâr, acının ve direncin iç içe geçtiği bir melodi gibi yankılanıyor.