Mevsimsiz Sohbet

Gece yarısı yazılan satırlar, bir adamın içine gömülü kalmış yaşanmamışlıkların peşine düşüyor. Bazen gerçek, bazen düş; ayırt etmek güç. Zamanın akışı kaygan, durdurmak istesen de elinden kayıp gidiyor. Aidiyet arayışı, yanlış adreslerde savrulup duruyor; bir yüzde, bir isimde bulacağı umuduyla. Oysa yalnızlık, kemiklerine kadar işlemiş; deliliğin eşiğine sürüklüyor insanı. Kaybetme korkusu, sahip olunanı fark ettiriyor belki de. Yaşamak, hayallerin gölgesinde gerçekleşirken, gerisi sadece boyun eğmekten mi ibaret? Gidememenin, kalamamanın ağırlığı, ârafın ta kendisi olunca, hatayı nerede aramak gerektiği sorusu gelip çatıyor. Yazmak, bir kurtuluş çabası mı, yoksa başka bir kaçış mı? Sözcükler, geceyle birlikte soluk alıp verirken, gün ışığına dair her şey bulanıklaşıyor.