Mevlana'ya Mektubum

Günler geçip giderken farkına bile varmadığımız bir hızla, ömür denen yolculukta geride bıraktıklarımızın izleri silikleşiyor. Mevlana’nın o bilge sözleri, yüreğimizde yankılanan bir çağrı gibi: Merhametini güneşin sıcaklığına, kusurları örtmeyi gecenin karanlığına, cömertliğini çağlayan sulara, alçakgönüllülüğünü toprağın mütevazılığına benzet. Ya samimi ol, ya samimi görün. Yıllar geçtikçe bu öğütler daha da derinleşiyor, çünkü etrafımıza baktığımızda sevginin, vefanın, karşılıksız iyiliğin yerini boşluğun aldığını görüyoruz. İnsanlar birbirine dokunmayı unutmuş, gönül yorgunlukları dinmeyen bir yük gibi omuzlarda taşınıyor. Hasta yataklarında inleyen, açlıkla boğuşan, yalnızlıkla kavrulan nice canı görmezden gelip, kendi rahatımıza çekiliyoruz. Bedenlerimizi süslerken ruhlarımızı çıplak bırakmanın acısını hissetmiyor muyuz? Bu kitap, bir iç hesaplaşma, bir hatırlama çabası; Mevlana’ya uzanan bir mektup.