Mevlana'dan Peygamber Öyküleri

Allah, Hz. Âdem’i yaratmaya karar verdiğinde Cebrail’i bir avuç toprak alması için yeryüzüne gönderdi. Cebrail, toprağa uzandığında yerin feryatları yükseldi; gözyaşları içinde yalvaran toprak, onu geri çevirdi. Aynı görev Mikail’e verildiğinde de durum değişmedi; toprak, acıklı yakarışlarla vazgeçirdi onu. İsrafil de aynı kaderi paylaştı, toprağın inlemeleri karşısında eli boş döndü. Sonunda Azrail gönderildi. O, ne gözyaşlarına ne de yeminlere aldırış etmeden toprağı aldı götürdü. Bunun üzerine Yüce Allah, “Madem toprağı sen getirdin, insanoğlunun canını almak da sana nasip olsun” buyurdu. Azrail ise endişeyle, “Ya Rabbi, herkes benden nefret eder” diye yakındı. Rabbimiz, “Meraklanma, hastalıkları yaratacağım; kimse seni suçlamayacak” diye müjdeledi. Böylece ölüm meleğinin görevi, hikmetli bir sır olarak şekillendi.