Mevlana Neş’esinden Serpintiler / Şiirler 2

Gönlün derinliklerinde yankılanan bir çaresizlik, bir arayış var bu dizelerde. Her adımda karanlıkla sarılıp kalan bir yolcu gibi, kapı kapı dolaşan bir gönül... "Nereye baksam boş, nereye uzansam yetişmiyor" diye inleyen bir ses, yalnızlığın en çıplak halini fısıldıyor. Kalbe çöken zulmet, dışarıdaki ışığı bile içeri almaz olmuş; sanki her şey, herkes uzaklarda, ulaşılmaz. Ama bu feryat, sadece bir yakınma değil. Bir yandan da umudun son kırıntılarına tutunma çabası bu. "Senden başka kim duyar beni?" diye soran bir ses, aslında cevabı çoktan biliyor. Beyninde davullar çalarken, yüreğine hançer gibi saplanan sancıyla yine de O'na yöneliyor; mahcup, mahrum, ama vazgeçmeden. "Başka kapı yok ki" diye fisıldarken, aslında tüm kapıları kapatıp tek bir eşiğe sığınıyor. Bu şiirler, aşkın o sonsuz ırmağında susuz kalmayanların hikâyesi. Zengin sofralarında doyanlar değil, bir damla umuda muhtaç olanların sesi..