Mevla'da Mevla ile

Mustafa Yılmaz’ın kaleminden çıkan bu roman, Hallac-ı Mansur’un o derin sözünden esinle başlıyor: Gerçek, bakışın ötesinde saklıdır; kulak haberlere kapandığında göz, görmesi gerekeni fark eder. Bilimin ve aklın sınırlarını zorlayan bir yolculukta, evrenin sıradan görünen her anı aslında bir algoritmanın parçasıdır – sıra dışılık, yalnızca izleyenin yabancılığıyla doğar. Peki ya ötesi? Mektuplar aracılığıyla iç dünyaya dönen bir anlatı, okurunu kalbin sessizliğine çağırıyor. Kurgu mu, gerçek mi? Bu sorunun yanıtı, dışarıdan bakanın gözünde gizli. Muriel Rukeyser’in dediği gibi, evren atomlardan değil, hikâyelerden örülüdür. İsmail Sakib Tercani’nin dizeleri ise insanı, ok atan bir yay gibi gerilmiş zamanın ortasında konumlandırır: Felekler ok, olaylar yayı, Tanrı okçuysa kaçış nereye? İnsan, kaosla dolu nefsiyle yüzleşmeli, kozmosun sahibi Mevla’ya doğru yol almalı. "Nurun âlâ nur ol, bütün aleme dol".