Mevakıf

Abdülcebbar en-Nifferi’nin *Mevakıf*’ı, gizemli bir yolculuğun duraklarını anlatıyor; her bir mevkıf, içsel dönüşümün bir kapısını aralıyor. Yazar, öğretmekten çok fısıldayarak rehberlik ediyor, sözcüklerini öyle bir örüyor ki anlam katmanları arasında kaybolmadan edemiyorsunuz. Tasavvufun derin kavramları –fenâ, bekâ, gaybet– bu metinde yalnızca terim olmaktan çıkıyor; birer yaşantıya, içsel bir yolculuğun kilometre taşlarına dönüşüyor. Nifferi’nin üslubu, çölün ıssızlığı gibi zihni zorlasa da, her satırda bir serinlik sunuyor; tıpkı kavurucu sıcakta bir yudum su gibi. Tilimsani’nin şerhleriyle daha da berraklaşan bu duraklar, günümüzün karmaşasında kaybolanlara bir soluklanma imkânı veriyor. Sıradan bir öğüt kitabı değil; sessizce içe dönmenin, kendi varoluşunu yeniden keşfetmenin çağrısı bu.