Meva'ız-i Kudsiyye / Resail-i Ahmediyye 31

Bu kitap, insanın yüreğine dokunan derin bir uyarı niteliğinde. Ölümün kaçınılmaz gerçekliğini bilen biri nasıl olur da gülüp eğlenebilir? Hesabın mutlaka verileceğine inanan, neden hâlâ mal biriktirmeye çalışır? Kabrin soğuk karanlığını düşünen, nasıl olur da dünyevi hazlara kapılır? Ahiretin varlığına yürekten inanan, bu dünyada nasıl rahat uyuyabilir? Kimi diliyle bilge görünür, kalbiyle cahil kalır; kimi bedenini suyla temizlerken ruhunu kirli bırakır. Kendi kusurlarını görmezden gelip başkalarının hatalarıyla uğraşan, Allah’ın her an kendisini gördüğünü bilip de günaha dalan, tek başına mezara gireceğini, tek başına hesap vereceğini aklına getirip de hâlâ başkalarıyla kaynaşanlara şaşmamak elde mi? "Benden başka gerçek ilah yoktur. Muhammed benim kulum ve elçimdir." Bu sözler, insanı kendine getiren bir ayna gibi. Kitap, bu aynaya bakıp da hâlâ umursamaz kalabilenleri düşündürüyor.