Metruk Çocuk

Ramelan, her gece sessizliğin içinde yalnız başına otururken cebinden küçük bir kaplumbağa çıkarırdı. Artık yaşamayan bu yavru, günlerdir kuruyan kabuğuyla avucunda dururdu. Gözlerini kapatıp usulca fısıldar, kabuğunu tıklatarak sanki bir mucize beklerdi. Etrafında kimseler yokken, bu ritüeli tekrarlamak ona huzur verirdi. Kavanozun dibinde kıvrılıp yattığında ise bakışları iki şeye takılırdı: ölü kaplumbağaya ve yanındaki diğer küçük figürlere. Her gece aynı umutla, aynı hayalle uykuya dalardı; belki de bir gün sihir gerçek olurdu. Bu dokunaklı öykü, çocukların iç dünyasına açılan bir kapı gibi, kaybolan umutların ve sessiz bekleyişlerin izini sürüyor.