Mesafeler

Uzaklıklar, yalnızca adımlarla ölçülemeyecek kadar derin. Sevdiği insana duyduğu hisleri açtığı an, kalbinin kapılarını sonsuza dek kapatacağını biliyor. Ardından, bilinmezin peşinde koşan bir gölge gibi kaybolacak o da. Kendisi ise, kırılgan bir cam parçası misali, yalnızlığın soğuk duvarlarına çarpıp dağılacak. Etrafındaki her şey, sanki acı çekmekten yorulmuş da ölümün kollarında huzur arıyor: evler, ağaçlar, sokak lambaları... Hepsi, içlerindeki sızıyla kıvranıyor. Geçmiş, karanlığın dibinde, hareketsiz yatıyor. Eski dostlar, kahve fincanları, aşınmış koltuklar... Hepsi orada, tozlu bir hatıra gibi. İnsan, dokunduğu her şeye kendinden bir parça bırakır. Bu yüzden, birini gerçekten unutmak istiyorsan, ona ait ne varsa silmelisin. Yoksa, geride kalan her iz, seni tekrar o acıya sürükler.