Meşa Jiyane

Rüzgârın uğultusu, dağların arasında kaybolan bir ses gibiydi. Yorgun adımlarla ilerleyen Şervan, artık dayanacak gücü kalmadığını fisıldadı: "Yolum burada bitiyor. Bu kez Azrail’in elinden kurtulamayacağım. Silahlarımı al, bana bir nar ver ve git. Beni burada bırak." Sözleri, içimde kor gibi yanan bir acıya dönüştü. Öfke ve çaresizlik, yüreğimde fırtınalar estiriyordu. Gözlerimden süzülen yaşlar, sessiz bir çağlayana dönüşmüştü. Ellerini avuçlarımın arasına aldım, sesim titreyerek çıktı: "Yoldaş, devrimcilerin yolu asla sona ermez. Bizim yürüyüşümüz bitmedi. Daha çok işimiz var, daha çok mücadele bekliyor. Hayallerimiz tamamlanmadı, vatan hâlâ zincirlerde, çocukların gözleri yolda. Kalk, elini ver, birlikte yürüyeceğiz. Biliyorsun, seni burada bırakıp gitmem." Gözlerinde derin bir hüzün belirdi. Dudakları titriyor, gözleri yaşlarla dolup taşıyordu. Bir kez daha mırıldandı: "Tek bir damla umut bile.