Meryem’in Yokluğunda

Annesine Rachel’den söz açtığı gün, tankların önüne yatan o çocukları anlatmıştı. Annesi çoğalıp yollara döküldü, karanlıkta ışıkları tek tek yaktı. Sonra gözyaşlarıyla bir ülke yeşertti; genç, esmer, umut dolu bir toprak. Günlerce başında bekledi, yüreği sızladı. O ise korkuyla uzaklaştı, mülksüzlerin arasına karıştı, felak okudu durdu. Dama düştüğünü hissetti, çırpındı, her gün aynı duvara tosladı. Yavaş yavaş sakal bırakırken, annesi bir sabah saçlarını kökünden yoldu. Acı, sessizce büyüdü.