Menopozlu Bir Aşk

Mardin’in taş avlularında yankılanan güvercin sesleri, annesinin gençliğine dair izler taşırdı hep. Gün ışığıyla süzülen o kadın, kahve rengi gözlerinde hüzünle konaklamıştı; belki de hiç yaşamadığı çocukluğunu yüreğinin bir köşesinde saklıyordu. Sevdası canlıydı, gönlü bahara dönük, ama hayat acımasızca yaralamıştı onu. Bir bahar akşamı rastladığı aşka dair umutlar, bir daha geri gelmemek üzere solup gitmişti. Şimdi, her şiddet haberiyle içi sızlayan bir kız çocuğu olarak, annesinin gözyaşlarını öpüp silemediği günlere özlem duyuyor. Ne söylense, ne yazılsa eksik kalacak; çünkü yüreği, sımsıcak bir sevgiyle ona bağlı. Unutulmasın diye, bu satırlar bir anının izini sürüyor: acının, sevginin ve yarım kalan baharların öyküsü.