Meneviş

Gecenin derin sessizliğinde, yalnızlığın tozlu sayfalarında kaybolmuş bir kalp var. Her adımında ürkek, her bakışında hüzün. Aynı gökyüzüne bakarken, senin varlığın tüm sıfatlarından sıyrılıp saf bir duyguya dönüşüyor: güneşin sıcak gülüşünde, ayın solgun ışığında, yağmurun dokunuşunda, gecenin incecik sessizliğinde. Seni, bir şiir gibi seviyor yüreğim. Göğsümde kanat çırpan kuşun gözyaşları tanık olsun; kelimelerim soluk, dudaklarım suskun, dilimde kilit. Seni kimse bilmeyecek... Sadece ben ve bu sessizlik, aramızda büyüyen o gizemli bağ.