Menekşeli Mektup

Uzak mahallenin en gözde köşesinde, geniş bir bahçeyle çevrili eski bir ev yükselirdi. Kimileri ona villa derdi, ama aslında burası sokağın sessiz tanığıydı. Postacı, her sabah aynı yoldan geçmeyi tercih ederdi; ana caddeyi değil, kahvenin önünden başlayıp çalılıkların arasında kaybolan dar keçi yolunu. Bu patika, mesafeyi kısaltan gizli bir kestirmeydi. Yokuş azdı, ama yürümek daha keyifliydi. Çimenlerin, yabani çiçeklerin kokusu havayı doldurur, arada bir çalıların arasından fırlayan bir kuşun kanat sesiyle yüreği titrerdi postacının. Uçup giden kuşun ardından bakakalır, ufukta kayboluşunu izlerdi. Sanki her adımda doğanın sessiz şarkısı eşlik ederdi ona.