Memleket Garları

Diyarbekir’in arka sokaklarında, tozlu yollarda bir gölge gibi dolaşan çocuklar vardı bir zamanlar. Korkusuzdular, gözüpektiler; elleri hep bir şeyler tutmaya, koparmaya hazır. Bazen bir kedinin peşine takılır, zavallının kaçacak delik aramasını keyifle izlerlerdi. Bazen de yabancıların karşısına dikilip, "Buradan ne geçiyorsun?" diye sorarlardı. Yüzleri sararır, korku terleri dökülürdü adamların. Sonunda kimse onlara elini uzatmaz, kapılar yüzlerine kapanırdı. Mikasa da onlardan biriydi işte. Melsa’ya tutkundu, incecik bedeni, siyah benekleriyle dikkat çekerdi. Dağların, göllerin adlarını ezbere bilirdi. Güney’le Kuzey’in savaşını duymuş, rüzgârın taşıdığı hikâyeleri dinlemişti. Ama ne dualar ne de melekler, Heves Amca’nın Muhterem Nur’a duyduğu aşk gibi bir sevgiyi anlatmaya yetiyordu. Mikasa’nın yüreği, Melsa için yanıp tutuşuyordu. Alevli Kalpler Çetesi’nin maceraları, Kıtmir Hazretleri’nin.