Meme Din

Aşk, insanın içindeki ateşi hiç sönmeyen bir kor gibi taşır; her yanışında yeniden doğar, her külünde tazelenir. Mem ile Zîn’in öyküsü de böyledir: Sonsuzluğa uzanan bir aşkın, zamana meydan okuyan izleri. Bu hikâye, bitmeyen bir yangının gölgesinde şekillenir; ne tam olarak bedende yaşanır, ne de hayalden ibaret kalır. Belki de insanoğlu, bu alevin peşinden koşarken, kendi özünü aramanın eşiğinde bulur kendini. Aşk, varoluşun özüdür; onsuz toprak, su, ateş ve hava anlamsızlaşır. İnsanın derinliklerinde, istiridyenin içinde saklı inci misali, bir Mem ya da Zîn yatar. Kabuğunu kıran, içindeki özü keşfeder. Aşkın sırrına eren, sonsuzluğa dokunur; yaşamı bir şiir gibi dizeler. Geriye baktığında, ardında bıraktığı izler, bir eser değil, bir yaşamın ta kendisi olur. Bu kitap, aşkın ölümsüzlüğüne açılan bir kapıdır.