Meleksiz Olduğum Her Güne Senin Kanatlarınla Başlıyordum

Sen yürüdüğünde her şey bir kenara çekilirdi. Kahvaltılar yarım kalır, çiçekler solup gider, kitaplar kapanırdı sayfalarını. Müzikler yetmişlerin o bildik ezgilerine döner, çam ormanları yağmurun soğuğuyla ürperirdi. Balkonlar üşür, yürümek bile lükse dönüşürdü. Ama sen geçerken ay ışığı her köşede bizi bulur, dudaklarımız kilitlenirdi sessizliğe. Arabalar durur, trafik ışıkları kırmızıda sabitlenirdi sanki. Sokaklar, şehirler, hatta yaşamak bile vazgeçilebilir olurdu o an. Adımların kaldırımdan kâğıtlara sıçrar, sayfalarıma düşerdi. Cadde de, satır aralarında da izlerdik seni; hızlı ve yavaş, eğri ve düzgün, ama her zaman kendine özgü. İsimler, anlamlar, sözcükler bile gereksizleşirdi. Aşkın yazıya, yazının aşka dönüştüğü, kelimelerin ve şarkıların esir aldığı o masumiyetin peşindeydik. Şimdi, yıllar sonra, bu anlar bir kitapta buluşuyor.