Mektup Yolladım Martılara

İstanbul’un martıları, vapurların etrafında kanat çırparak bir dans ederdi adeta. Tombul ve Sülün de bu neşeli kalabalığın içindeydi; havada süzülüp atılan simitleri ustaca yakalıyor, çığlıklarıyla gökyüzünü dolduruyorlardı. Onların bu hareketli oyunları, iskelelerdeki insanların yüzünde gülümseme oluştururdu. Kimisi elindeki simidi fırlatırken, kimisi de bu özgür kuşların uçuşunu hayranlıkla izlerdi. Denizin tuz kokusu, martıların kanat sesleri ve vapur düdükleriyle birleşince, şehrin ritmi bir an durur gibi olurdu. Cengiz Özgün, bu sıradan gibi görünen anların ardındaki hikâyeyi, samimi bir dille anlatıyor; martıların dünyasını insanlarınkine ustaca dokundurarak.