Mekansız

Cemil’in hayatı, bir yerde duramamanın ağırlığıyla geçiyordu. Yıllardır başını sokacak bir köşe bulmak için didinirken, mekânsızlığın lanet mi yoksa lütuf mu olduğunu kestiremiyordu. Hapishane bile, geceleri yatacak bir yerin garantisi olduğu için zaman zaman özlenir olmuştu. "Arkadaşlık, asıl mekânımızdır" diye avutmaya çalışsa da içindeki boşluk kolay kolay dolmuyordu. Zor günlerde kadrolar bile sabit adreslerde kalmaktan kaçınmış, mekân tutmanın tuzak olduğunu öğrenmişlerdi. Peki ya mekânsızlık? O da başlı başına bir belaydı işte. Bir sigara yakıp düşüncelere dalarken, hayatın bu kısır döngüsünden nasıl çıkacağını bilemiyordu.