Mehmet’i Sakatlayan Serçe Parmağı

Mehmet, hayata meydan okuyanlardan; geçmişin izlerini sürerken şimdinin karmaşasında kaybolmuyor, aksine her adımda ona yeni bir anlam yüklüyor. Babasının bıraktığı birkaç satırla Kumkapı’nın dar sokaklarında, Samatya’nın gölgelerinde, Paşa’nın kalabalığında yürüyor. Geçmişin sadece bir kelime olmadığını, bugünün rengini belirleyen bir iz olduğunu fark ediyor. Lena’nın ve yaşlı teyzesinin yanına her akşam sığınırken, elini uzatanlara nazikçe sırt çeviriyor; bazen de kendini cezalandıran ellerin acısına boyun eğiyor. Çiğdem ise şehrin yalnızlığına, kalabalığın sessiz çığlıklarına, merhametle azabın eşiğinde yürüyor. Hatırladıkça güç bulan seslerin, gölgelerin peşinden gidiyor. Güray Süngü, *Mehmet’i Sakatlayan Serçe Parmağı*’nda zamanın birbirine dolandığı, geçmişin şimdiyi sardığı bir düğümü çözüyor. Mehmet’in kar tanesiyle karşılaşması, Çiğdem’in attığı her adım, Faruk’un şiirleriyle aydınlanan anlar,.