Meddücezir

Nova, Haydar’ın ansızın uzaklaşmasıyla sarsıldı, yere çökerken içindeki boşluk büyüdükçe büyüdü. Karan’a uzanmak istese de onun sert bir el hareketiyle durması, yüreğine taş gibi oturdu. "Sen de kimsin?" diye fısıldarken sesi titriyordu; duvara yaslanıp geriledi, gözlerini ondan kaçırmaya çalıştı. Karan’ın bakışlarındaki o donuk acı, Nova’yı daha da derin bir sessizliğe gömdü. Başını dizlerine gömüp hıçkırıklarını tutamadı; içindeki yangın, her damla gözyaşıyla biraz daha alevleniyordu. Karan, bitkin bir halde duvara yaslanmış, Nova’nın tam karşısında öylece duruyordu. Gözlerini sımsıkı yumdu; yaşananların ağırlığı altında ezilirken tek suçladığı kendisiydi. "Her şey bir yalan mıydı? Nasıl bu kadar kör olabildim?" diye düşündü. Şimdi ne yapacaktı? Gerçekle yüzleşmek mi, yoksa bu hayali kucaklayıp gitmek mi? Var olmayan bir şeyi nasıl bitirebilirdi ki? İkisi de cevapsız soruların gölgesinde, sessizliğin içinde kaybolup gitti.