Med-Cezir

Kıyılarımdan tut beni, dalgalarımın çekip götürdüğü yerden. Sev beni, saçlarımın rüzgârda savrulan uçlarından değil de, köklerime kadar inen o derin sessizlikten. Karanlığımı da sev, eğer yüreğin dayanabilirse; çünkü ben sadece ışık değilim, gölgelerimle de bütünüm. Yağmurlarımı, güneşimin yaktığı anları, ayımın yalnızlığını... Hepsini ayrı ayrı sev, hiçbirini es geçme. Ama en çok, çocukluğumun kırık dökük anılarından sev beni. O küçük kızın yaralarını, düşüp kalkmalarını, unutulmuş hayallerini. Sev beni kalbimin tam ortasından, sakın aşağısına düşürme; çünkü aşk, ancak orada atar nabzını. Gözlerimden süzülen yaşları da sev, onlar yalnızca senin dokunuşunla anlam kazanır. Acılarımı, sancılarımı, ruhumun o hastalıklı köşelerini... Her birini tek tek sev ki, ben de sana minnettar kalayım. Kırgınlıklarımı, yorgunluğumu, umutsuzluğumu da unutma; onlar da benim bir parçam çünkü. Hepsini kucaklarsan, belki ben de seni.