Meçhul

Uzaklaşan her adımla birlikte umut da solup gidiyordu sanki. Bir zamanlar içini dolduran enerji, yerini ağır bir boşluğa bırakmıştı. Gözden kaybolan o figürle birlikte karanlık düşünceler usulca yüreğine yerleşiverdi. Ne kadar acı bir gerçekti bu; aile bir bir dağılmış, geriye sadece boş bakışlar ve içten içe yanan bir soru kalmıştı: "Neden beni bırakıp gittiniz?" Oğlunun son bakışları, sessiz çığlıkları hâlâ kulaklarında çınlıyor, biçare hali gözlerinin önünden gitmiyordu. Kaç gece uyku tutmadı ki bu yürek yangınını? Bir annenin evladına veda edişi, kimsenin anlamayacağı kadar derin bir yaraydı işte. Yaşanmış acılar, gerçekleşememiş hayaller... Hepsi birer birer yüreğe çöken taşlar gibiydi.