Meçhul

Gözden kaybolan her adımla birlikte yüreğine çöken ağırlık, umudun yerini soğuk bir yalnızlığa bırakmıştı. Bir zamanlar ellerinden tutup yürüttüğü oğlunun arkasından bakakalmış, dudaklarından dökülemeyen bir feryat boğazında düğümlenmişti. "Neden beni bırakıp gidiyorsunuz?" diyen o çaresiz bakışlar, yıllar geçse de zihninden silinmiyordu. Evlat acısı, annenin yüreğinde açtığı derin yarayı her gece kanatmaya devam ediyordu. Hayatın acımasız akışı, kimi zaman gerçekleşmeyen hayallerin, kimi zaman da yaşanmış ama unutulmayan kederlerin peşinde sürüklüyordu insanı. Bu satırlar, kaybın sessiz çığlığını ve geride kalanların iç burkan hikâyesini anlatıyor.