Mecburiyetler Ülkesi

Kalyope, yıllar boyu Dimos’a duyduğu sevgiyi yalnızca kâğıda döktü; yazdığı mektuplar hiçbir zaman adresine ulaşmadı. Peki, asıl zor olan bu mektupları gönderememek miydi, yoksa Dimos’un bu sevgiden hiç haberdar olmaması mı? Giresun’dan ayrılırken Dimos, Kalyope’yi aklından geçirmiş miydi? Sevildiğini bilse bile gitmekten vazgeçer miydi? Ya da bu gerçeği öğrenme şansı hiç olur muydu? İkisinin yolları, *Mecburiyetler Ülkesi*’nde kesişebilir miydi? Sen, Dimos, her şeyin bir sonu olduğunu bilen ama bitmesini istemeyenlerden misin? Hikâyeler, tıpkı bir sihirbazın son gösterisi gibi, en görkemli anında kaybolup gider. Ve biz, rotası belirsiz bir gemide sürüklenir gibi, mecburiyetlerin arasında savruluruz. Gücümüz yeterse yeni bir başlangıca yelken açarız. Ama sonunda, tıpkı her hikâye gibi, biz de tükeniriz.