Maya

Dünyanın en yalnız çocukları, yaralarını kendi elleriyle sarıp gözyaşlarını yüreklerine gömer. Acıyı tanıdıkları kadar umudu da bilirler; cehennemin ortasında, cennetin eşiğine basarlar adımlarını. Dışarıdan yabancı görünürler belki, ama içlerinde her şeye aşinadırlar. Maya, bu ihtiyar çocukların hikâyesidir – çocukluğunu yaşamadan büyümek zorunda kalanların. Leyla İpekçi’nin kaleminden dökülen bu roman, bir dil yolculuğu aslında. Yirmi yıl sonra bile, yazarın kendi izlerini sürdüğünde bulduğu şey, geçmişin ağırlığı değil, ileriye doğru bir itiş. Maya, Türkçe edebiyatta alışılmadık bir sesle konuşur: Kız çocuğunun gözünden, naiflikten uzak, hamasetten arınmış bir anlatı. Saf edebiyatın toprağında yeşeren bu hikâye, okurunu kendi yalnızlığıyla yüzleştirirken, aynı zamanda el sallayan iyi insanları seçmeyi de öğretir. Gerisi, yorumun.