Maya & Kıyametin Habercileri

Dünyanın en yalnız çocukları, yaralarını kendi elleriyle sarıp gözyaşlarını yüreklerine gömenlerdir. Onlar, cehennemin tam ortasında cennetin eşiğini ararken, aslında ne kadar benzersiz bir dile sahip olduklarını fark etmezler. Dışarıdan bakıldığında yabancı, içten içe ise her şeye aşina; yalnızlık, onların zekâsını bile keskinleştirir. Maya, bu ihtiyar çocukların hikâyesini anlatıyor – büyümek için çocukluklarını geride bırakmak zorunda kalanların. Yirmi yıl sonra dönüp bakınca, bu romanın beni geçmişe hapsetmediğini, aksine her seferinde bir adım öteye taşıdığını görüyorum. Pişmanlık değil, sadece şaşkınlık: "Bunu nasıl yazmışım?" diye düşünüyorum. Türkçe edebiyatta nadir rastlanan bir üslupla, bir kız çocuğunun sesinden dökülen bu hikâye, naiflikten uzak, hamasetten arınmış; saf edebiyatın toprağında yeşermiş bir yolculuk. Yorum, artık sizin.