Maviye İz Süren

Sesler birbirine karıştıkça, senin beni duymadığını biliyorum. Yine de içimdeki o inatçı umut, susmama izin vermiyor. Durup durup sesleniyorum; belki bir an, belki bir nefes, belki de sadece bir kelimeyle karşılık bulur diye. Etraf gürültüyle dolu, ama ben yine de kendi sesimi arıyorum bu kalabalığın içinde. Sanki mavinin izini sürer gibi, kaybolan bir yankıyı takip ediyorum. Sessizlikten değil, duyulmama korkusundan kaçıyorum. Belki de asıl hikâye, duyulmak için verilen bu çabanın kendisidir.