Maviye Adanmış Bir Yolculuk

Ufuk Acar’ın satırları, bir vedanın sessizliğinde açılıyor. Hayatın son demlerinde, bir yolcunun iç hesaplaşması gibi başlıyor her şey. Gökyüzüyle fısıldaştığı anlar, dua ve sabrın gölgesinde geçen günler, yalnızlığın bile dostluğa dönüştüğü anlar... Pencereden izlediği ağaç, adını koyduğu kediler, kahve sohbetleriyle ısınan dostlar, kitaplarla dolu odanın sessizliği... Hepsi, bir ömre sığdırılmış küçük ama derin hatıralar. Yazar, geride bıraktıklarına minnetle bakarken, aslında yaşamın kırılganlığını da fısıldıyor. İnsanlığın sıcaklığına duyulan özlem, helalleşmenin huzuru, ayrılığın burukluğu... Her cümle, bir veda değil, yaşamın kendisine duyulan saygının ifadesi. Acar’ın kaleminden dökülenler, sadece bir anı değil, insanın içindeki o bitmeyen yolculuğun izleri.