Mavideki Siyah

İki insan, bir ömür boyu yan yana durup da bir türlü yüzleşememenin ağırlığını taşıyor. Ne söylenmemiş sözler kalmış aralarında, ne de dillendirilememiş kırgınlıklar. Sessizlik, öfkeyi büyütmüş; öfke, uzaklığı derinleştirmiş. Birbirine dokunamadan geçen yıllar, içlerinde birikenleri bir noktaya sıkıştırmış adeta. "Neden konuşmadık?" sorusu, cevapsızlığın gölgesinde büyüyor. Sanat, bu daralan dünyada bir nefes alanı oluyor. Sözcükler, fırça darbeleri, notalar... Hepsi birer köprü, içindeki boşluğu doldurmaya çalışan. Ama eksik kalan, aslında hiçbir sanatın tamir edemeyeceği kadar derin. Belki de asıl mesele, birbirine dönüp "sen" demeden önce, kendine dönüp "ben" demeyi öğrenememek. Gülselem Arslan, bu sessizliğin içinde kaybolanları, bir romanın sayfalarına sığdırıyor.