Mavi Turna

Kış gecelerinde, buz tutmuş camın ardında otururken, karla kaplı sarıçam ormanının sessizliğinde kaybolurdum. Bahar gelince turnalar gökyüzünü doldurur, ben de o anlarda hep onu hatırlardım: elinde kırmızı yazması, turnaların peşinden koşan o kızı. Yıllarca sadece benim bildiğim, kimselere anlatamadığım bir sır olarak kaldı. Otuz yıl geçti, ama o hâlâ gözümün önünde, aynı kırmızı yazmayla, aynı umutla uçan kuşların ardında. Umut tacirleri avuttu onu, sevda denen acımasız rüzgâr yüreğini dağladı, hayaller ise boş vaatlerle avutmaya çalıştı. Şimdi, yağmur damlalarının çoğaldığı bir su kıyısında, geçmişin sisli anıları içinde kaybolmuş, zamanın ötesinde bir yerlerde duruyor. O kız, belki de hiç var olmadı; ama benim için hep oradaydı.