Mavi Kuş

Öğle güneşi kasabanın üzerine sanki erimiş kurşun döker gibi çökmüş, her şeyi kavurucu bir ağırlıkla sarmalamıştı. Sokaklar, gölge arayan bedenlerin bitkinliğiyle sessizleşmiş, havada tek bir yaprak bile kıpırdamıyordu. Yaşlı bir köpek, kemikleri sayılacak kadar zayıf, adımlarını sürükleyerek meydanın bir ucundan ötekine ilerledi. Dükkânların önünde serinlik umarak durduğu her yerde, o sıcakta bile tüyleri kabarmış kedilerin kayıtsız bakışlarıyla karşılaştı. Kasabın kapısındaki renkli boncuklardan örülü sineklik, hareketsiz asılı duruyor, sinekler bile bu ağır havada kanat çırpmaktan vazgeçmiş gibiydi. Köpek, açlıktan içi geçmiş gözlerle kasabın önünde bir an durakladı, sonra yorgunluğunu taşıyamayacak kadar bitkin, top akasyanın cılız gölgesine doğru yöneldi. Orada, kavrulmuş toprakta, güneşin altında eriyen bir damla gibi uzandı. Etrafında, sıcağın altında ezilen her şeyin paylaştığı o umarsız bekleyişin sessizliği hüküm sürüyordu.