Mavi Hamak

Yusuf Dündar’ın *Mavi Hamak*’ı, okurunu buz gibi bir gerçekle yüzleştirirken aynı anda kanat çırpan bir kuşun sıcaklığına sarar. Luvi ve General’in öyküsü, sadece iki karakterin değil, yüzyılların iç içe geçmiş seslerinin peşine düşer. Tigra’da dolaşan gölgeler, Lady Macbeth’in hırsını, Bağdat Hatun’un kederini, Hürrem’in hesaplarını yeniden fısıldar sanki. Dündar, zamanın katı kabuğunu kırarak geçmişle bugünü tek bir nefeste buluşturur. Her cümle, açılmamış kapıların gıcırtısını duyurur: Ya onları biz aralarız ya da bir gün ansızın açılıp yüzümüze çarparlar. Dilin sınırlarını zorlayan, öyküyü sıkı bir dokunuşla ören bu metin, sessizliği bile konuşmaya davet eder. Sözcükler, kadim bir ateşin közü gibi parlar; okudukça içimizdeki meçhul odaların kapıları aralanır.