Mavi

Gözlerini kapattığında hâlâ orada, sesi kulaklarında yankılanıyor. O anlar, solmuş bir fotoğrafın köşelerinde değil, uykularında bile canlı; nefes alıp veren, gülümseyen bir hatıra gibi. "Bırakma beni," diye fısıldıyor içinden, ama cevap yok. Sadece boşluk. Mavi, kaybolan bir sevgiyi, tutunamayan elleri ve unutulmaya karşı verilen sessiz bir savaşı anlatıyor. Her satırında hissedilen o acı tatlı hüzün, okurunu kendi anılarına sürüklüyor. Kimi zaman bir çığlık, kimi zaman bir iç çekiş; ama hep aynı soru: Gerçekten gitmesine izin vermeli mi?