Mavi Bozkır

Çocukluk anılarının tozlu avlularında, yaşlıların çay bardağı eşliğinde kurduğu dünyaya kulak kabartırdım hep. Sözler bazen bir destan gibi yükselir, bazen fısıltıya dönüşerek yürekleri ıslatırdı. Bir an coşkuyla çınlayan kahkahalar, sonra birden kesiliverir, yerini hüzünlü bir sessizliğe bırakırdı. O anlatılanlar; kahramanlıklar, kerametler, sıradan günlerin ardındaki gizli hesaplaşmalar... Hayati Sönmez, taşranın görünüşte sakin ama içten içe kaynayan hayatını, bozkırın uçsuz bucaksız yalnızlığına tutunmuş insanların hikâyelerini anlatıyor. Gâvur çeşmelerinden pavyon köşelerine, küçük hesapların büyük yaralar açtığı bu dünyada, herkesin bir sırrı, her sırrın da bir bedeli var. Rüzgârın sert estiği o gri seherlerde, bozkırın soğuğu teninize işlerken, bu insanların sesleri kulaklarınızda çınlıyor.