Mavi Ay

Masasında biriken sözcükler, tıpkı gökyüzünden süzülen ay ışığı gibi yumuşacık dokunuyordu kâğıtlara. Renklerin dans ettiği boya kutusundan fırlayan hayaller, dağların doruklarına, kanat çırpan kuşlara, sonsuz maviliklere ve kök salmış ağaçlara uzanıyordu. Her satır, bir keşfe davet ediyordu okuru; kelimelerin peşinden gitmek, bilinmeyene doğru bir yolculuğa çıkmak gibiydi. Sayfalar arasında dolaşırken, duygu ve düşüncelerin izini sürmek, kendi iç sesini duymak mümkündü. Sözcüklerin büyüsüyle örülü bu yolculukta, herkesin kendi masalını yazabileceği bir alan açılıyordu.