Matmazel Moraliya'nın koltuğu

Pozitivizmin katı sınırları içinde sıkışan Ferit, tıp eğitimini yarıda bırakıp felsefeye yönelse de içindeki karanlıkları aydınlatamaz. Yüksekkaldırım’ın labirent misali pansiyonunda, tuhaf kiracılarla çevrili geceleri, gerçekle düş arasındaki çizgiyi giderek belirsizleştirir. Kız arkadaşı Selma’yla sertleşen tartışmaları, zaten sarsıntıda olan ruhunu daha da hırpalar. Yalnızca pansiyonun esrarengiz sakini Aziz, bu çalkantılı günlerinde ona tutunacak bir dal uzatır. Teyzesinin ani ölümüyle mirasa konan Ferit, geçmişin gölgesinden kaçmak için Aziz’in önerisiyle Ada’ya sığınır. Kiraladığı ev, bir yıl önce yaşamını yitiren gizemli Matmazel Noraliya’ya aittir. Peyami Safa’nın kendi deyişiyle en sevdiği eseri olan bu roman, psikolojik derinliği ve kurgusuyla Türk edebiyatında benzersiz bir yer edinir. Ferit’in iç hesaplaşmaları, okuru da kendi varoluş sancılarına ortak eder.