Maşenka

Berlin’in göbeğinde, Rus göçmenlerin sığındığı bir pansiyon; dışarıdan bakıldığında sıradan, içine adım atınca ise unutulmaz bir atmosfer sunan bir yer. Duvarları, gece gündüz demeden geçen Stadtbahn trenlerinin uğultusuyla titrer gibi olur, sanki bina kendi kendine hafifçe sallanır. Girişteki loş holde, bulanık bir ayna ve meşeden yapılmış, yanlış yerleştirilmiş bir konsol, gelenleri karşılayan ilk engellerden sadece ikisi. Koridor boyunca sıralanan odaların kapılarına çakılmış iri siyah numaralar, buradaki yaşamın soğuk ve hesaplı düzenini gözler önüne serer. Vladimir Nabokov’un kaleminden çıkan *Maşenka*, bu daracık koridorlarda başlayan bir hikâyeyi anlatır. Yazar, öyküsünü örerken her detayı öyle bir ustalıkla işler ki, pansiyonun rutubetli havası, tren seslerinin yarattığı huzursuzluk ve karakterlerin içsel çalkantıları, sayfalar arasında canlanır. Nabokov’un dili, her zamanki gibi keskin ve zengin;.