Mardin’in Kitapçısı

Alacakaranlık, Mardin’in uçsuz bucaksız ovalarını turuncuya boyarken, ufukta batmakta olan güneşin son ışıkları mezarlığın kenarındaki yalnız kavak ağacına vuruyordu. Toprağın henüz taze kokusu yayılan bir mezarın başında, beyazlar içindeki bir grup insan sessizce duruyordu. Omzunda taşıdıkları tabut, ağacın gölgesine yavaşça bırakıldı. Yüzlerini son ışığa çeviren bu insanlar, sanki zamanın durduğu bir anın içindeydiler. Geleneklerin, hüznün ve dinginliğin iç içe geçtiği bu manzara, şehrin gizli hikâyelerinden birine tanıklık ediyordu. Bekir Sıtkı Sezer, bu dokunaklı sahneyle başlayan eserinde, Mardin’in ruhunu, inancını ve insanı bir arada tutan bağları ustaca işliyor.