Marcel

Florya’nın sisli bir köşesinde, büyükannesinin çiftliğinde büyüyen on yaşındaki Marcel, aile geçmişinin gölgesinde soluk alıp verir. Evdeki camlı dolap, ölülerin fotoğraflarıyla doludur; her biri özenle seçilmiş, belirli bir düzen içinde yerleştirilmiştir. Büyükannesi, bu fotoğrafları belirli aralıklarla çıkarır, tozlarını alır, onlarla konuşur, hesap sorar geçmişten. Sanki her bir kare, unutulmuş bir suçun, bastırılmış bir acının tanığıdır. Dolabın en saygın köşesinde, Bakire Meryem biblosunun yanı başında, genç bir askerin resmi durur: Marcel. İkinci Dünya Savaşı’nda Doğu Cephesi’nde kaybolmuş, mezarı bile olmayan bu çocuk, ailenin sessiz sırrıdır. Fotoğrafında gülümser, ama güneşe siper ettiği eli yüzünü yarı gölgede bırakır; ne tam görünür, ne de tamamen kaybolur. Onun hikâyesi, köyün karanlık anılarında bir yerlerde gömülüdür. Kimse sormaz, kimse bilmez – ya da bilmek istemez. Marcel’in ölümü,.