Maraton

Gece boyunca zihninde dönüp duran anılarla boğuşan adam, yorgun bedeniyle dağları tepeleri aşarken kulaklarında yankılanan bir ses, "Toprak renkliler de yarışacak," diye fısıldayıp durmuştu. Annesi, suskunluğuyla tanınan bir kadındı; öyle ki köyde ona "Sessiz Kadın" derlerdi. Deniz kenarındaki Veysel Karani Türbesi, geleni gideni az, sakin bir yerdi. Kadın, gün boyu türbenin gölgesinde ya da ağaç altındaki köşesinde, güneş batana dek suskun gözlerle otururdu. Yolun sonu bir türlü gelmiyor, adam başını kaldırmaya bile cesaret edemiyor, tek isteği bu bitmek bilmeyen maratonu tamamlamak, çilesine son vermek. O silahın hikâyesi, acı bir sonla noktalanmıştı; gerçeği bilenler ya aramızdan ayrılmış ya da sırlarını mezara götürmeye kararlıydı. Kavruk, "Uzun," diye mırıldandı. "Atlayıp öldü," dedi. "Olmaz," diye itiraz etti. "Çatık kaşlı," dedi. "Tarikat mensubu," diye ekledi. "Babasından kalan dokuzluk," dedi..