Manolya Ağacı ve Taş Bahçeler

Dağların sert yamaçlarında, ince çatlaklardan süzülerek ilerledim; her adım, kayaların arasında bir yol açtı kendine. Zirveye vardığımda, durup soluğumu tuttum – bedenimin direncini hissetmek, içimdeki sessiz zaferi fark etmek gibiydi. Düz bir taşın üstüne çöktüm, gözlerim uzaklardaki maviliğe dalarken düşüncelerim ağırlaştı. Etrafımdaki taş bahçeler, rüzgârın dokunuşuyla hafifçe kıpırdanan manolyaların gölgesinde, zamanın durduğu anlar yaşanıyordu sanki. Her şey bir anlığına durulmuş, sadece varoluşun çıplak hali kalmıştı geriye.