Manissa

Dağların doruklarında bulutlarla kucaklaşan, ayrılık anında gözyaşlarına dönüşüp yamaçlardan süzülen bir aşk gördüm. Denizin kıyıya vuran dalgalarında, rüzgârın getirdiği özlemi okudum. Kurak toprakların sabırla güneşi bekleyişinde, çölün kavruk yüzünde bile umudu seçtim. Nehirlerin durup dinlenmeden denize kavuşma çabasını, gök gürültüsünün şimşeğin peşinden gelen heyecanlı sesini duydum. Ama hiçbiri, içimdeki bu yangının yanında sönük kalır. Seninle olmak, bulutların dağlara sarılışı gibi özgürce savrulmak isterdim. Denizin kıyıya vuran dalgaları kadar dayanıklı olabilmeyi, toprağın sabrıyla güneşi beklemeyi dilerim. Ne var ki ben, senin varlığında eriyen bir kum tanesi kadar bile güçlü değilim. Nehirler gibi coşkun, sabırlı da olamam; senin yanında bir damla su, bir anlık gölge olmakla yetinirim. Uzaklarda kalmak istemiyorum, cesaretimi toplayıp sana ulaşmak için yola çıkıyorum.